Lubię żyć! ...czyli wieści z pogranicza

Nasza pierwsza czeska wystawa

2012-02-18T23:34:00.001Z

Aby godnie uczcić wczorajszy Światowy Dzień Kota pojechaliśmy dziś do Centrum Kongresowego w Pradze, w którym odbywała się druga z siedmiu międzynarodowych wystaw kotów rasowych, zaplanowanych na ten rok w stolicy Czech. W szranki stanęły nasze najlepsze kotki: Gaja Nowa Era i Dione Tiga Cherubino. Obie dziewczynki bardzo się podobały, zarówno zwiedzającym jak i sędziom, którzy wymienili nam długą listę doskonałych cech naszych ukochanych futerek - dobrą wagę i muskulaturę, świetną teksturę futra i jego przygotowanie, piękny kształt i kolor oka, rozstaw uszu, ujmujący charakter... W porównaniach jednak zarówno Elisabeth Steinhauser jak i Martin Šanda wybrali czeskie kotki, wprawiając kibicujących Gajce widzów w osłupienie, a mnie w spory niesmak, jaki po tej wystawie pozostał... Wróciliśmy więc do domu z dwiema ocenami Ex2 i duuużym niedosytem.

Aha! I zmieniono Dionce kolor z seal-torbie-point na blue-torbie-point (krótko mówiąc: wygląda na to, że nasza ukochana neveczka nie jest jednak czarną, lecz niebieską szylkrecią). Cóż, niech i tak będzie.

Ale na praskie wystawy nieprędko znów się wybiorę!

Czasem słońce, czasem deszcz... u nas ciągle leje :(

2012-01-19T18:16:00.003Z

To były najbardziej wyczekiwane kociątka świata!
Skończył się ten koszmarny 2011 rok, rozpoczął następny i wszystko znów wydawało się jaśniejsze, do tego jeszcze moja ukochana koteczka znów była w ciąży - czegóż chcieć więcej?
Kocia mama jadła za trzech, dużo spała, tłukła profilaktycznie pozostałe koty, jeśli akurat weszły jej w drogę - słowem, wszystko było jak trzeba. Normalnie. Podekscytowana wizją puchatych kuleczek po długich trzech latach starań, nie mogłam doczekać się terminu porodu!
Minął czwartek, nawet piątek trzynastego okazał się tym razem super, w sobotę od rana Akijka ewidentnie szykowała się do rozwiązania. Przesiedziałyśmy razem cały dzień w pokoju, który miał nam robić za porodówkę. W niedzielę wystraszyłam się, że coś jest nie tak i po krótkiej rozmowie telefonicznej pojechałyśmy do naszej wetki. USG potwierdziło, że z maluszkami nie jest dobrze... Akcja porodowa nie rozpoczynała się nawet po oxytocynie - więc cesarka.
Nasze upragnione maleństwa nie rozwinęły się do końca, nie na tyle, aby mogły przeżyć... :(
Nie ma ich, mimo że już je kochałam, że miałam już dla nich imionka...
Gdybym w jakikolwiek sposób mogła przewidzieć taki obrót zdarzeń, już dawno dalibyśmy Akii spokój z karierą hodowlaną! Bez tych wszystkich badań, testów i prób...
Mamy więc teraz w domu czworo kastratów, a całą naszą hodowlę stanowią dwie młode koteczki: GAJA Nowa Era*PL i DIONE TIGA Cherubino*PL. Na szczęście są to koteczki doskonałe w typie i wyjątkowo piękne!
...co nie zmienia faktu, że jak by nie patrzeć, znów zaczynamy od początku - czyli od licencji hodowlanych. Przed nami Praga.

Będą kocięta! ...czyli światełko w tunelu

2011-12-06T21:37:00.001Z

To trwało trzy lata. Przez ostatnie trzy lata robiliśmy Akii kolejne badania i testy, konsultowaliśmy się ze specjalistami od rozrodu i staraliśmy się bezskutecznie o miot B... Po ostatnim podejściu do krycia podjęliśmy decyzję o sterylizacji naszej najstarszej kotki, gdyby i tym razem się nie udało - i być może dało jej to do myślenia, bo stał się cud i nasza Akijka po dłuuugiej przerwie nareszcie 'zaskoczyła'! Dzis potwierdziło to badanie USG :)
Ojcem naszego miotu B zostanie przepiękny kremowy pręgus neva masquerade, champion Bragi Tano Cherubino*PL.
Nareszcie upragniony przełom - po ostatnich wydarzeniach to miód na mą duszę!
Jestem bardzo szczęśliwa :)))

Listopad 2011... niech ten rok już się skończy!!!

2011-12-03T19:40:00.001Z

Ostatni czas był bardzo trudny... Co ja mówię - nadal łatwo nie jest :/
Minione tygodnie przyniosły tyle emocji, że starczyłoby ich na pół roku! Niewielki wbrew pozorom świat kociarzy po raz kolejny ukazał swe drugie oblicze, pełne zawistnych plotek i 'jedynie słusznej prawdy' przekazywanej "jedna pani drugiej pani" - za plecami samych zainteresowanych rzecz jasna... I o dziwo tym razem nie dotknęło mnie to jakoś specjalnie. Jak mawiał klasyk: Psy szczekają, karawana idzie dalej. Trzeba po prostu robić swoje, zawsze jak najlepiej.

Pierwsza połowa miesiąca upłynęła nam - członkom i sympatykom Zgorzeleckiego Parlamentu Młodzieży - na przygotowaniach do międzynarodowej konferencji młodych, która z dużym rozmachem w tym roku odbywała się u nas - w europamieście Zgorzelec-Görlitz. Nasza młoda jeszcze organizacja wśród gospodarzy - to była naprawdę duża sprawa!

I już miałam napisać o niezwykle ciekawym i inspirującym wydarzeniu, jakim była 5. konferencja, podsumowująca 10 lat działalności YEPP-u, kiedy gruchnęła wieść o śmierci Grzesia Woźniaka i wszystko inne stało się nagle tak mało ważne...
O Konferencji YEPP z całą pewnością napiszę, ale nie dziś. W ogóle trudno mi ostatnio znaleźć właściwe słowa, niezależnie od tematu.

Grześ był jednym z uczniów naszej szkoły, który przy wsparciu całej rzeszy ludzi dobrej woli od kilkunastu miesięcy walczył z rakiem. Był przesympatycznym, bardzo utalentowanym młodym człowiekiem, który bardzo chciał żyć i walczył tak dzielnie, że chylę czoła... Poznaliśmy ich obu - bo Grzesiek ma brata-bliźniaka - jako świetnych aktorów, dziennikarzy, kabareciarzy i tancerzy, zawsze razem. Jestem pewna, że Grzesiek objawiłby jeszcze mnóstwo innych talentów, gdyby tylko było mu dane. I nawet nie próbuję wyobrazić sobie, co czuje teraz Piotr...
Tak trudno jest nadal wierzyć, że nasz dobry, miłosierny Bóg tego właśnie chciał dla tej rodziny. Dał im dwóch świetnych synów, żeby po piętnastu latach dodać: Wiecie, zapomniałem wam powiedzieć, że ta promocja z dwupakiem to była ograniczona czasowo...
To wciąż siedzi w mojej głowie. To takie cholernie niesprawiedliwe, że Grześ musiał odejść! :(

FIFE World Cat Show 2011 ...czyli efekt WOW!

2011-10-31T23:32:00.003Z

Światowa wystawa kotów odbywa się raz w roku, zawsze w innym kraju. W ubiegłym roku np. była to Francja, a przyszłoroczna 'Światówka' odbędzie się w Chorwacji.

W miniony weekend cały świat hodowców i miłośników kotów spotkał się w Poznaniu, i była to największa wystawa światowa ze wszystkich dotychczasowych! Organizatorem wystawy była Polska Federacja Felinologiczna - "Felis Polonia". Była to druga dopiero wystawa światowa zorganizowana w Polsce - poprzednia miała miejsce w roku 1998. Na następną przyjdzie nam znów dłuuuugo czekać!

Rozmach imprezy naprawdę zapierał dech w piersiach - a wiem co mówię, bo tam byłam! Bardzo się cieszę, że udała się nam ta wycieczka - pięć kobitek, zafiksowanych na punkcie naszych pięknych i mądrych futrzaków ;) Już po wejściu na teren hali samo wyrwało się nam gromkie: WOW!

Na tę wystawę zgłoszono 1511 kotów z 33 krajów - a były to koty najlepsze z najlepszych, bo na wystawę światową trzeba się zakwalifikować. Oceniało je aż 31 międzynarodowych sędziów felinologicznych. Było kolorowo i patriotycznie, bo wystawcy ze wszystkich zakątków świata starali się podkreślić swoją przynależność do danego kraju. I nie było tym razem ważne, czy wygrywa mój czy twój kot - ważne, by był to kot z Polski! Wrażenie jest niesamowite, zwłaszcza przy tak sprawnej organizacji.
Bardzo warto było pojechać w sobotę do Poznania :)

Kolejne przeprowadzki ...czyli jak znaleźć kotu najfajniejszy domek :)

2011-10-15T18:28:00.002+01:00

Warto było zabrać kociaki z sobą do szkoły! Tak się szczęśliwie złożyło, że w czwartek przyszło też do nas kilkoro ubiegłorocznych absolwentów - chyba jednak trochę tęsknią za gimnazjum ;) No i wsiąkli - a wiecie, jak silna może być miłość od pierwszego wejrzenia do małego, słodkiego kociątka!

Negocjacje z rodzicami przebiegły wyjątkowo sprawnie, i oto dzisiaj odwiedził nas Wojtek i jego przesympatyczna mama, by zabrać do siebie Hope. Kilka godzin później po Farciarza przyjechała Ola z rodzicami :)) Jestem bardzo, bardzo szczęśliwa, bo oboje bardzo lubię i lepszych domków dla naszych maluszków nie mogłabym wymarzyć!

Szczęśliwego życia, kociaczki! :*)

Mała Grace ma już nowy dom! :)

2011-10-10T13:05:00.001+01:00

W sobotnie popołudnie odwiedziła nas pani Marzena, bardzo sympatyczna mama jednego z moich uczniów. Dodać należy, że odwiedziła nas z zamiarem wybrania sobie koteczka, bo zdjątka widziała już wcześniej w internecie.
Cóż - nasza mała Gracie wiedziała, jak zakochać w sobie tę miłą panią! :) Po półgodzinnym mruczeniu na rączkach pani Marzeny okazała się absolutnie najukochańszym kotkiem i została zapakowana do transporterka (w którym zaraz spokojnie zasnęła).
Nasze kochane maleństwo :*
Kto by pomyślał, że jako pierwsza znajdzie 'swojego' człowieka największa sierotka wśród naszych sierotek, która do talerzyka z jedzeniem wchodzi zawsze 'po całości', razem z łapkami i brzuszkiem na dokładkę ;))

Bardzo się cieszę, że malutka mieszka niedaleko nas - będziemy mogli śledzić dalsze szczęśliwe życie koteczki, którą szczęśliwym zbiegiem okoliczności wspólnymi siłami ocaliliśmy! Bartek, i duuuuużo fotek poproszę!

Nasze tymczasiki skończyły 5 tygodni i są super! SZUKAMY DLA NICH DOBRYCH DOMÓW!

2011-10-02T20:15:00.002+01:00

Czwóreczka kociaków porzuconych przez kogoś w lesie, które dzięki Karolinie trafiły do nas 3 tygodnie temu, skończyła już miesiąc i bardzo urosła! Wszystkie kotki poza Minnie przekroczyły nareszcie pół kg wagi. Maluchy bardzo lgną do ludzi i są szczęśliwe, mogąc pobrykać na większej przestrzeni niż kojec. Hitem sezonu jest pluszowa myszka ;) Szkrabiki ładnie jedzą suche jedzonko, lubią też mokre kocie żarełko z saszetki, no i - hurra! - zaczęły już korzystać z kuwetki, co znakomicie wpływa na poziom zużycia podkładów, uff.
Przed nami pierwsze odrobaczanie i szczepienie miziaków.
Aha! i jesteśmy na Facebooku :)
Zobaczcie sami, jak fajnie rosną nasze kociaczki i jak są ślicznie umaszczone:

HOPE - czarna szylkrecia z bielą, klasycznie pręgowana:

LUCKY - jedyny kocurek w miocie, bardzo ciepły czarny, cętkowany, duuży:

MINNIE - 'kieszonkowa' koteczka, niebieska cętkowana z bielą, przesłodka misia:

GRACE - czarna, cętkowana koteczka, największa przylepa:

Wysoka kultura - i to w słusznej sprawie!

2011-10-02T19:33:00.001+01:00

Wczorajszy wieczór spędziliśmy bardzo przyjemnie :) Mało tego - był to ten rodzaj przyjemności, po której człowiek czuje się nieco bardziej człowiekiem, która uskrzydla i przywraca wiarę w to, że nadal stać nas na porywy serca i okazanie dobroci i solidarności z tymi, którzy w życiu mieli znacznie mniej szczęścia od nas...

Nie wszyscy wiedzą, że moje kochane miasto - Zgorzelec - ma coś znacznie cenniejszego niż granica z Niemcami, handel czy nawet rozmaite polsko-niemieckie projekty. Zgorzelec od ponad dwudziestu lat ma mianowicie orkiestrę mandolinistów. Dość niepopularny instrument, przyznacie. Ale jakby tego było mało, jest to orkiestra m ł o d z i e ż o w a! Zgorzelecka Orkiestra Mandolinistów koncertuje 'na własnym podwórku' dwa razy w roku: w grudniu na okoliczność Bożego Narodzenia i w marcu ze względu na rocznicę istnienia Orkiestry. Tym większą gratką był wczorajszy koncert, zorganizowany staraniem pani Doroty Tyniec. Koncert miał charakter charytatywny, a dochód z biletów za pośrednictwem Polskiej Akcji Humanitarnej trafi do dzieci z Somalii.

Od dwóch lat każdy z koncertów Orkiestry ma dla nas dodatkowy 'smaczek' i wzbudza szczególne emocje, bo w orkiestrze gra na gitarze również nasza córka, Dominika :)

A dla wszystkich, którzy nie słyszeli jeszcze naszej Orkiestry, mam coś ekstra - kliknijcie tutaj i posłuchajcie sami, jak świetnie brzmią nasi utalentowani młodzi muzycy!

Dione Tiga Cherubino*PL ...czyli jak przeprowadzić się bez stresu :)

2011-09-29T08:34:00.002+01:00

W miniony weekend wśród pięknej złotej jesieni zawitała do nas DIONE - mała, puchata, nieustannie mrucząca kuleczka z antenką ogonka, który nie zna strachu. Kotek absolutnie niezwykły, który ani przez chwilę nie zawracał sobie głowy chowaniem się po kątach, lecz po zapoznaniu się z nowym terenem i profilaktycznym obwarczeniu zdumionych kotów-rezydentów przystąpił do jedzonka i zabawy.

Kotek, w którego ciemnoniebieskich oczkach można utonąć.
Kotek, który stale podąża za człowiekiem, bo najbardziej na świecie nie lubi być bez ludzia.
Kotek, który wcina grzecznie podane jedzonko i nie marudzi przy misce.
I mruczy, mruczy, mruczy...
Nasza piękna Dione :)

Kasiu, bardzo Ci dziękuję za to przesłodkie maleństwo - jestem pewna, że obie nie raz będziemy dumne z jej sukcesów! :)

Kocia bida ...czyli jak zostaliśmy domem tymczasowym

2011-09-10T22:06:00.000+01:00

Tak bardzo chciałam, żeby w naszym domu znów były kocie maleństwa... No i są :) Choć w zupełnie innych okolicznościach, niż te przez nas zaplanowane i oczekiwane. Nie do wiary, jak to się czasem wszystko niesamowicie składa!

Wczoraj wieczorem zadzwoniła do mnie moja ulubiona uczennica z informacją, że właśnie znalazła w lesie reklamówkę, a w niej cztery kociątka - co zrobić z tak niecodziennym znaleziskiem?
Porozmawiałyśmy z panem Kulą, kierownikiem schroniska w Dłużynie Grn., ale prawda jest taka, że tak małe kocięta mają bardzo niewielkie szanse na przeżycie w schroniskowych warunkach... Wyjście było jedno, w każdym razie lepszego nie wymyśliłam: zawiozłam maluszki na oględziny do weta, po czym wszyscy wróciliśmy do domu.
Cztery kocie bidy zamieszkały w kartonie w moim biurze na dole. Wierzę, że członkowie naszego Koła Przyjaciół Zwierząt znajdą im wspaniałe domki z kochającymi ludźmi, by nigdy już nie doznały krzywdy od człowieka...

Są trzy koteczki i kocurek, mają dwa tygodnie, może dwa i pół, ale więcej z pewnością nie. Na razie wyglądają jak sto nieszczęść (ważą 178, 134, 146 i 179 gramów), ale są przepięknie umaszczone i wiem, że wyrosną na cudne koty :) Karmimy je przez smoczek, przemywamy oczka i podziwiamy ich wolę walki o przetrwanie... Karolka, dzięki Tobie uratowałyśmy cztery małe futrzaste życia - zobaczysz, jakie będą piękne za parę tygodni! :))

Prawie jak u mamy ...czyli dziwne zachowania mojej koty

2011-09-09T19:30:00.001+01:00

Od kilku dni nasza Akija zachowuje się cokolwiek dziwnie. Ześwirowała mianowicie na punkcie Gai.
Wylizuje małą z wielkim zapałem po kilka razy dziennie. Kiedy mała choćby piśnie, Akijka leci do niej z wielkim krzykiem i robi zadymę, zasłaniając ją własnym ciałem (a jest czym zasłaniać!) Śpią razem, przytulone do siebie.
A kiedy nie śpią i akurat nie jedzą, uprawiają zapasy i szalone skoki - od dobrych trzech lat nie widziałam, żeby Akija bawiła się tak z innym kotem, więc obserwuję je z przyjemnością i szczyptą niedowierzania.
Jednym słowem: Gajka znienacka ma nową mamę. I najwyraźniej całkiem jej to pasuje ;)))

A jutro wielki dzień. Mała Dione Tiga Cherubino*PL i jej braciszkowie, którzy skończyli właśnie trzy miesiące, zadebiutują na wystawie w Warszawie. Jestem pewna, że zawalczą tam o najwyższe laury, bo cała czwóreczka jest przepiękna. Mocno trzymamy za Was jutro kciuki, cherubinkowe pluszaczki! :)

Pierwsza wystawa Gai już za nami! :)

2011-08-28T15:50:00.000+01:00

Wczorajszy dzień spędziliśmy w Opolu, gdzie nasza Gaja przeżyła swój debiut wystawowy. Steven Jones, sędzia z Norwegii, nie szczędził jej dobrych słów, a na koniec przyznał Ex1, czyli ocenę doskonałą. W porównaniu do nominacji do BISa wygrał kociak norweski leśny, ale i tak jesteśmy bardzo dumni z naszej koteczki! :) Gajeczka fajnie rośnie i bardzo dobrze się zapowiada, ma piękny kształt oka, dobrą głowę i teksturę futerka, które u srebrzystych kotów często jest zbyt miękkie... A do tego była bardzo grzeczna i cierpliwie pozwoliła się wystawić, a z tym też przecież różnie bywa. Krótko mówiąc: jest bardzo dobrze, a będzie lepiej. I tak trzymać! :))
Niech nam Gajusia rośnie i pięknieje, przed nią jeszcze niejeden sukces wystawowy!

Dwoje wspaniałych ludzi...

2011-08-23T12:38:00.003+01:00

Pamiętam, jak poszłam do Niego po raz pierwszy - był rok 2005, a ja zebrałam się wreszcie na odwagę, wygarnęłam szufladę i zaniosłam swoje wypociny do Domu Kultury, do pana Mariana. Przeczytał w ciszy kilka moich wierszy, po czym spytał: Czemu tak późno? To on pierwszy powiedział o mnie "poetka", bez wątpienia był jedną z osób, które mnie ukształtowały. Tak wiele Mu zawdzięczam...

Pan MARIAN SZAŁECKI, człowiek-legenda. Człowiek nierozerwalnie związany z życiem kulturalnym Zgorzelca.
Był prezesem Klubu Literackiego "INSPIRACJE", do którego miałam szczęście przynależeć, gdzie poznałam tylu wspaniałych ludzi o podobnej do mojej 'poetyce przetrwania'. Był redaktorem naczelnym Oficyny Wydawniczej i Pisma Literacko-Artystycznego "OBRZEŻA", w którym z wypiekami na twarzy oglądałam swoje pierwsze publikacje. Nadnyskie Międzynarodowe Spotkania Literackie to także jedno z Jego ukochanych dzieci. Bez Niego nie istniałaby OSATJA, a przecież Ogólnopolskie Spotkania Amatorskich Teatrów Jednego Aktora przez ponad 20 lat wpisane były w zgorzeleckie klimaty. Był ciepłym, serdecznym człowiekiem, kochał teatr i ludzi. I zawsze u boku pana Mariana stała jego ukochana żona, pani JADWIGA SZAŁECKA.

Odeszli tak jak żyli - razem. Wciąż nie mogę w to uwierzyć, jest mi tak strasznie smutno...

Aktualizacja stronki

2011-08-17T13:13:00.004+01:00

Uff, nareszcie się ogarnęłam i zaktualizowałam naszą stronę internetową!
Aż wstyd, że to trwało tak długo... ale już jest, nówka, jeszcze cieplutka - zapraszamy! :))

www.siberian-neva.eu

Home, sweet home! ...czyli obraza majestatu

2011-08-08T00:44:00.000+01:00

Nie należy zostawiać kota na dłużej niż kilka dni, bo kot tego wyjątkowo nie lubi.

A kiedy już sobie na to pozwolimy, trzeba się liczyć z obrazą kociego majestatu po powrocie.

Foch forever. Z przytupem.

"I żadnych skoków pisków na początek", jak to swego czasu pięknie ujęła Szymborska.

Nie było nas w sumie dwa tygodnie, podczas których roli catsittera z pełnym poświęceniem oddawał się mój teść (któremu jestem za to bardzo wdzięczna!) Futerka są wypasione, wymiziane, poczesane i ogólnie dość zadowolone, gdyby nie foch na nas – za oczywistą niesubordynację. No bo kto to widział, wyjechać i to w dodatku bez kota!

Jedynie Akija tak po prostu ucieszyła się na mój widok i nie odstępuje mnie na krok. Ale ona jest z całej czwórki „najmojsza” ;) Omar dość szybko wybaczył swojej pańci – Dominice – jej zbyt długą nieobecność i jeszcze tej samej nocy spał u niej. Zimny nosek Hiacynty było mi dane poczuć na policzku dopiero rankiem następnego dnia po powrocie, jakby mówiła „nie rób mi tak więcej, tęskniłam!”. Moja kochana :)

A Gajeczka (której w międzyczasie urosła piękna kryza!) z właściwą sobie pogodą ducha po prostu lubi nas wszystkich.

Wszystko znów jest ok. :)

Wörthersee – nasz prywatny koniec świata :)

2011-08-08T00:11:00.000+01:00

Najczystsze jezioro, jakie w życiu widziałam – ponad 16 km i pierwsza klasa czystości. Dookoła mnóstwo zieleni, mniej lub bardziej wypasionych hoteli, pensjonatów i małych, wychuchanych domków. A nad tym wszystkim majestatyczne Alpy – austriackie, słoweńskie i włoskie. Rowerzyści, wędrowcy, biegacze, motocykliści, amatorzy sportów wodnych wszelkiej maści i miłośnicy nordic walking. Uśmiechnięci ludzie na luzie.

Tutaj życie zwalnia bieg i wyrównuje się ciśnienie. Tu nikt nic nie musi :)

Właśnie stamtąd wróciliśmy.

Polecam każdemu, kto chce się oderwać od codziennego pędu! Nie znam drugiego takiego miejsca.
Może tylko Solina jest z nim porównywalna, ale z nią wiąże się zupełnie inna historia :)

Z wizytą u Cherubinków :)

2011-07-17T23:29:00.000+01:00

Wakacje to piękna rzecz! Człowiek ma duuuużo czasu i może rozwinąć skrzydła :)
A w porywach nawet zrobić coś szalonego.
W ramach realizacji tych wszystkich rzeczy, na które w roku szkolnym brakuje czasu, wyskoczyłam w miniony czwartek do Krakowa. Piszę 'wyskoczyłam', bo już w piątek byłam z powrotem w domku. Ale warto było potelepać się parę godzin w pociągu, bo spędziłam przemiłe popołudnie i wieczór u Kasi z hodowli Cherubino*PL.
Pojedliśmy wspólnie różne dobre rzeczy, pogadaliśmy za wszystkie czasy, a co najważniejsze - wymizialiśmy małe cherubinki, czyli 5-tygodniowe kociaczki Kasi. Maluchy są niesamowite! Mają duże, baardzo szerokie główki, są puchate, grubiutkie i pchają się na ręce i kolana - miodzio po prostu :)))
A tak pięknych ciemnoniebieskich oczek jakie ma Dione Tiga nie widziałam nigdy dotąd u żadnej neveczki! Zakochałam się na zabój :*

GAJA Nowa Era*PL

2011-07-05T18:20:00.005+01:00

Hurra, nareszcie odzyskałam swój komputerek! Głupio tak egzystować bez dostępu do sieci, oj głupio... Ale już jest OK :)

Gajeczka mieszka z nami już od dwóch tygodni. Mała jest cudna! Rozmruczana przytulanka, wystarczy coś do niej powiedzieć, żeby uruchomiła traktorek - i to jaki głośny! :) Dużym futrom-rezydentom okazuje należny respekt, ale bez przesady, histerii nie ma ;) Skończyło się też już wzajemne posykiwanie i powarkiwanie, na rzecz uprzejmego schodzenia sobie z drogi.
Gajkowe futerko jest zachwycające: z całą pewnością nie będzie tu sędziowskiej dyskusji o srebrze czy braku srebra, bo jest go całe mnóstwo. Ładnie odcinają się na nim ciemniejsze cętki, no i te słodkie białe skarpety, na których tak mi zależało. Do tego jeszcze oczka (których kształt bardzo mi się podoba!) mają takie obiecujące zielone obwódki wokół źrenic... Jest super!

Pomni naszych wcześniejszych błędów, ćwiczymy z maluchem codziennie 'wystawowe noszenie'. Muszę przyznać, że Gaja szybko się poddała tej nowej pozycji i ciekawie ogląda świat z wysokości moich rąk, co mnie ogromnie cieszy :) Przed nami Opole!

Idzie nowe! :)

2011-06-11T19:22:00.000+01:00

Zdecydowanie zbyt długo nie działo się w naszej hodowli zbyt wiele - ot zwyczajna codzienność z kilkoma magicznymi chwilami... Ale to się właśnie zmienia! :D

Już bardzo niedługo przybędzie do nas ze szczecińskiej hodowli Nowa Era GAJA - piękna czarna srebrzysta cętkowana szylkrecia z uroczymi białymi skarpetkami. Nie mogę się już doczekać! :))
Gajusia wygląda tak:

ALOHA Z Pogranicza*PL

2011-05-06T20:13:00.002+01:00

Nie do wiary, jak ten czas leci! Nasza Akija kończy dziś pięć lat, nasze kocięta z miotu A mają już trzy... a my wciąż bezskutecznie staramy się o miot B :( Póki co nasze pierwsze kociaczki wspaniale wyrosły i jestem z nich bardzo, bardzo dumna!
Dostałam niedawno od pani Joanny najnowsze zdjątka naszej Alohy - jaka ona piękna! Zresztą zobaczcie sami.
Dobrze jest wiedzieć, że nasze kochane maluszki mają takie fajne domki! :*

Powstań!... czyli siła reklamy

2011-03-31T20:33:00.000+01:00

Czy zauważyliście, że mężczyźni w Polsce już nie cierpią z powodu prostaty?
Jeśli wierzyć reklamom, (prawie) wszyscy mają teraz problemy z erekcją. Zapobiegliwy rynek znalazł rzecz jasna rozwiązanie, i to niejedno. Reklama dźwignią handlu - przy śniadaniu, obiedzie i kolacji - do znudzenia!
"Są mężczyźni, którzy wiedzą jak sobie pomóc. Bla bla bla"

Są też tacy, którzy po prostu są z właściwą kobietą.

Wiosna, panie sierżancie!

2011-03-20T19:15:00.000Z

W mojej głowie gości już od kilku tygodni, ale dopiero dziś przebiła się na wolność - wiosna!
Z okien po kolei znikają świąteczne bałwanki, bo przecież zimie mówimy gromkie 'Idź precz!'. Do zobaczenia w grudniu. I w ogóle nie będę tęsknić.
Słońce przyjemnie rozleniwia i znów chce się żyć :)
Koty rzecz jasna wyczuły wiosnę jeszcze przede mną i pchają się na taras - wyschło, rozgrzało się słonkiem, po prostu idealne miejsce pod kocie łapki i brzuszki! Kocie łebki ustawiają się pod wiatr, oczka mrużą zadowolone, a czułe nosy łapczywie chłoną wszystkie zapachy wiosny.
(Najbardziej chyba intensywne zapachy wiosny serwują nam na ganku kocury sąsiadów... :/ Każda rozmowa o ich kastracji, skoro nie są hodowlane, skazana jest na niepowodzenie, bo przecież nie wolno facetowi takiej krzywdy robić (!) Cóż tam, że facet od czasu do czasu oleje komuś drzwi czy pranie... Mur nie do przebicia, cholera!)

Zapaszki te nie umknęły oczywiście i naszej Akii, która po pięciodniowej przerwie znów wyśpiewuje nam serenady :/ Zaskoczyła mnie taką krótką przerwą między rujkami, więc nie ma rady, trzeba przeczekać. Ale przy następnej możemy kryć - i to jest dobra wiadomość! :) Dr Niżański pozwolił, a ja mu wierzę.
Oj, nie mogę się już doczekać puchatych maluszków! :))))

Wystawa we Wrocławiu, czyli nie do wiary, że tak można!

2011-03-14T22:03:00.000Z

W sobotę pierwszy raz pojechałam na wystawę bez kota. Dziwne uczucie.
Ale o ile więcej czasu na pogaduchy! - a było z kim, bo przyjechali przecież nasi i z Krakowa, i z Bydgoszczy - ze zrozumiałych względów widujemy się na co dzień raczej wirtualnie... Że o tubylcach-Wrocławianach nie wspomnę! Super było zobaczyć Was wszystkich life :)
Była to jednocześnie najdziwniejsza organizacyjnie wystawa, na jakiej miałam okazję być, bo w niewielkiej w sumie hali RCTB upchnięto 349 kotów... no dramat po prostu. Nawet jako zwiedzający trudno się było przepchnąć między klatkami, a co dopiero z kotem do oceny! Dobrze, że nie zgłosiłam do Wrocławia Hiacynty, a postał w mojej głowie taki pomysł... Oj, chyba by mi to nieprędko wybaczyła moja perełka!

Cóż, niemoc organizacyjna CCW nie zmienia faktu, że nasze ukochane sibki odniosły na tej wystawie wiele sukcesów, z pierwszym w Polsce tytułem Best In Show dla pięknej małej neveczki włącznie, która zagrała wszystkim na nosie i wygrała! Gratuluję wszystkim sukcesów i do zobaczenia na kolejnej wystawie :) Bardziej, mam nadzieję, kameralnej!...

Jugendparlament w Zgorzelcu, czyli wszyscy jesteśmy Europejczykami!

2011-03-14T21:34:00.000Z

Łatwo jest narzekać.
Znam mnóstwo młodych ludzi, którzy marudzą na marną ofertę sportową, kulturalną i każdą inną, skierowaną w Zgorzelcu do młodzieży. Tym większa moja radość, że się udało!
Oto pod nasze zgorzeleckie strzechy zawitała idea tak prosta, że aż genialna: wysłuchajmy samych zainteresowanych, zamiast uszczęśliwiać ich na siłę naszymi dorosłymi pomysłami!

Spotkanie założycielskie Parlamentu Młodzieży naszego miasta odbyło się 10 marca w Domu Kultury.
Grupka 9 osób, które chcą działać zamiast narzekać, zaplanowała już kolejne spotkanie i już ma głowy pełne pomysłów. Jak dobrze jest wiedzieć, że są wśród nas młodzi dość odważni, by nie stać z boku!
Kibicuję im z całego serca i wiem, że nie nawalą :)

Ruja, czyli dom wariatów

2011-03-10T23:10:00.002Z

O piątej nad ranem ze snu wyrywa mnie krzyk. Coś jakby... wrona?
Kiedy już zaczynam kontaktować o tej nieludzkiej porze, dociera do mnie, że to moja kota przecież. W przypadku Akii trudno mówić o rujkowym 'śpiewie' - ona krzyczy. Jak opętana. Z przerwą na spanie i jedzenie.
Najfajniej się krzyczy między czwartą a siódmą rano (niestety!)
Przed Akiją wiedziałam, że niekastrowane kocury znaczą teren, a niesterylizowane kotki rujkują - mniej lub bardziej dokuczliwie dla ludzkiego ucha. Pojęcia nie miałam, że kotki też mogą znaczyć... i to jak!
I tak oto Akijka wzbogaciła moją jakże mizerną wiedzę hodowlaną sprzed pięciu lat, olawszy w rui bezczelnie (patrząc mi w oczy!) kosz na bieliznę w łazience. To był jej pierwszy raz, byłam w szoku.
Dziś, po wielu kolejnych rujkach wiem już, że ten egzemplarz po prostu tak ma. Niefart, ale co poradzę? Kocham ją, więc biegam ze ścierką i wywąchuję kolejne niespodzianki.
I tak przez dziesięć dni. Czasem dłużej.
Przy odrobinie szczęścia moja kochana koteczka daje nam potem dwa do trzech tygodni przerwy... przed kolejnym rozwrzeszczanym domem wariatów.
Dzięki Ci, Panie, za dużą łazienkę z oknem i zamkiem na drzwiach!...

Rolletic i spinning, czyli życie po życiu

2011-03-02T22:19:00.000Z

Zawsze kiedyś jest ten pierwszy raz, że zacytuję klasyka.
Dziś zapodałam go sobie w dwupaku, testując na sobie rolletic, a później wyberając się (też próbnie) na spinning. Rolletic - rewelka! Elegancko masuje całego człowieka, dzięki czemu człowiek jest zrelaksowany i czuje się lepiej :) No i taki zrelaksowany człowiek w przypływie optymizmu sądzi później, że co tam godzinne pedałowanie, przecież że oczywiście że sobie poradzi...
Cóż mogę powiedzieć - łatwo nie było. Ciekawe, za którym razem zdołam zrobić to wszystko, co robi reszta grupy, hmm. Spinning (który dotychczas kojarzył mi się głównie z łowieniem ryb, hi hi) okazał się pełną godziną morderczego (dla początkujących cieniasów w każdym razie!) treningu na rowerach stacjonarnych. Umarłam.
A później powstałam niczym feniks z popiołów, podbudowana świadomością, że dałam radę, cholera - czy to nie piękne? :)
Cały człowiek mnie boli, a jutro i pojutrze będzie gorzej... Ale co tam! Przecież i z tym sobie poradzę :)

Przepis na szczęście i kocio-ludzka solidarność

2011-02-25T21:50:00.000Z

Przepis na szczęście:
7 listków wiary w siebie
szczypta przekory
pęk marzeń
100% bycia sobą
1 litr dobrego humoru
4 łyżki łamania schematów
7 włosków wyrwanych odwadze
20 ugryzień w język
2 łzy do smaku
garść przebojowości
10 deko umiaru
pół szklanki skromności

wymieszać dokładnie
by nie było grudek
pozostawić na 24 godziny
w ciemnym miejscu

i uważać
by nikt się nie poczęstował

potem gotować 15 minut
na wolnym ogniu
od czasu do czasu
mieszając

i uważać
by się nie przypaliło.

Autorką tego wiersza jest Daria Pomianek, niezwykła licealistka ze Zgorzelca. Co ja mówię, licealistką to ona była w 2005 roku, kiedy to spotkałyśmy się w klubie literackim "Inspiracje". To były dobre czasy :)

Rozmyślając o rozsądnej diecie dla mojej koty doszłam do (jakże oczywistego) wniosku, że Akija nie jest jedyną kobietą z ponadgabarytem w naszym domu. I może łatwiej jej będzie zaakceptować zmniejszone racje żywnościowe ze świadomością, że nie jest sama? Pojęcia nie mam, czy kot w ogóle może mieć tego typu świadomość, ale w przypływie empatii właśnie postanowiłam jej w tym towarzyszyć.
W związku z powyższym od jutra intensywnie myślę, która ze 198 wypróbowanych już przeze mnie diet będzie miała największe szanse powodzenia, zważywszy mój obecny stan umysłu i porę roku. Od pojutrza zaś moja kota i ja pracujemy nad naszą piękniejszą sylwetką! Znaczy każda nad swoją ;)
Byle skutecznie!

Akijka przechodzi na dietę!

2011-02-23T18:45:00.000Z

To był jeden z tych dni. Nawet wysłałam sms-a do Zetki, dziś te 90 tysięcy mogły być moje!

Wsiadając z Akiją do pociągu, miałam wyrzuty sumienia, że ją ze sobą wlokę, przecież tak bardzo się boi... kochana moja. Pomiaukiwała z wyrzutem przez chwilę po wyjściu z domu, a potem się uspokoiła. W pociągu nawet nie pisnęła. Chyba że to był stan przedzawałowy...

Dr Niżański okazał się bardzo sympatycznym młodym (tak jak my mniej więcej ;) człowiekiem, który wie, o czym mówi. Zrobił kocie usg, pobrał materiał na badanie poziomu hormonów i wymaz na posiew. Akija przez cały czas była grzeczniutka jak aniołek - pomiaukiwała na 'oprawców', ale cierpliwie przeczekała aż skończą i nikogo tym razem nie podrapała :) Problem tkwi dość jednoznacznie w rozregulowanych hormonach, zwłaszcza tarczycy.
I kazał bezwzględnie zmienić karmę i częstotliwość jej serwowania, bo kota jest za gruba. No też coś! No może troszkę. No dobra, waży ponad 5,5 kg - wiem, bo taszczyłam ją przez Wrocław (jest ciężka jak cholera!)
Dobra wiadomość jest taka, że nie jest to problem nie do przeskoczenia i po wyprowadzeniu hormonów na prostą nasza Akijka znów będzie mogła bez przeszkód zostać mamą - a jest wspaniałą kocią mamą! :)
Przyznaję, że w całej tej sytuacji byłam głównym winowajcą :( Nigdy więcej żadnej z moich kotek nie zablokuję rujki tabletką hormonalną! Nigdy więcej. To zawsze prędzej czy później się zemści.
Po powrocie do domu w ramach nagrody za wzorowe zachowanie zabrałam kocie miskę z ulubionym żarełkiem i zamieniłam ją na, jak się wydaje, średnio apetyczny lajcik. Ależ ja jestem wredna!...

Co do Zetki, to nie oddzwonili (a jakże!), ale dostałam od nich sms-a - Mieczysław z Paczkowa wygrał dwa tysiące. Hurra! Z moich 90-ciu... W sumie wolałabym o tym nie wiedzieć.

Ostatnie podrygi zimy i radość pisania

2011-02-22T09:42:00.001Z

Jakie to niewiarygodne uczucie, widzieć przed sobą
ujarzmione przed chwilą SŁOWO...

Nie wiedziałam, czy jeszcze do tego wrócę. Po głowie kotłowała mi się myśl, że praca, dziecko, dom, poważne, dorosłe życie... brrr!
No więc nie. Dorosłe tak, poważne nie. Kierat i ja nie pasujemy do siebie. Ale jeśli go trochę zmodyfikować, staje się całkiem znośny. Mogę gotować, sprzątać i prać, pod warunkiem jednak, że w międzyczasie wolno mi będzie zapatrzeć się w mądrość kocich oczu i zaczytać w tę jakże niepraktyczną poezję... Pozornie nie robić nic, przyglądając się światu. Nadal lubię te wyjątkowe chwile nicnierobienia - nie mylić z lenistwem!

A tymczasem na naszym tarasie ostatnie (mam nadzieję!) podrygi zimy. Bo przecież czekamy na wiosnę!

Ot, zwyczajnie - pogranicze o poranku

2011-02-20T10:12:00.000Z

Jeszcze poooośpię... ale nie. Kocie futerko na moim policzku poruszyło się lekko, ucieszone, że się wreszcie budzę. On zawsze to wie, zanim jeszcze otworzę oczy. Otwieram jedno (w końcu to niedziela), a ręka sama wędruje do wtulonej we mnie puchatej kulki. Krótkie futerko - Omar. Pan już wstał, więc kot dosypia na jego poduszce, mając po drugiej stronie kota moją twarz. Więc wszystko gra. Zielone oczęta jeszcze się nie otwierają (bo w końcu kot śpi), ale żeby nie było - brzuszek można miziać, trzeba nawet! Wszystkie łapki w górę i mruczando :) Traktorek w Omarzym brzuszku sprawia, że i mnie nie chce się wstawać...
Pod drzwiami sypialni już niecierpliwie przebiera łapkami Akija - no co tak długo?? Kilka dyscyplinujących miauków towarzyszy mi w drodze do kuchni. No bo miseczka jest pusta, kto to widział! Ktoś kotu w nocy wszystko zjadł... Ładuję miseczkę do pełna, Akija rzuca mi aprobujące spojrzenie i przystępuje do konsumpcji. Omar wyłania się z sypialni, skuszony brzękiem kocich misek, ale zatrzymuje się na widok Akii. Patrzy na mnie i już wszystko jasne - jego miseczka wędruje na parapet, kot jest szczęśliwy.
Ale nie Hiacynta. Hiacynta raczy zapodane kocie śniadanko ulotnym spojrzeniem i już wie, że to nie to. Jej oskarżycielskie spojrzenie mówi wszystko: Kup ty kobieto wołowinę, co ty mi serwujesz??? I ostentacyjnie instaluje się przy misce z suchym. Bo coś kot jednak jeść musi...
Ząbki. Ząbki bym umyła, ale nieeee - Hicek wyprzedził mnie w biegu do umywalki i już czeka, aż odkręcę kran z wodą (ale tak leciutko, w końcu to nie kąpiel ma być!) - nie będzie przecież pić wody z miseczki, jak jakiś kot... Ze szczoteczką w ręce czekam cierpliwie, aż kota usatysfakcjonowana przemieści się z umywalki do koszyczka na pralce.
Jeszcze kuwety i już mogę zasiąść w fotelu z kawą.
Uwielbiam te leniwe poranki, kiedy donikąd nie trzeba się spieszyć.
A przed nami jeszcze caaały tydzień ferii.
Życie jest piękne! :))

Zielone granty, których nie było...

2011-02-19T21:05:00.001Z

Fundacja Nasza Ziemia ogłosiła wczoraj laureatów konkursu "Henkel - Zielone Granty". Niestety, nie ma nas na liście :(
Ale po kolei.
Koło Przyjaciół Zwierząt działające w moim gimnazjum zgłosiło do tego konkursu swój projekt pod hasłem "Oddam serce zwierzęce w dobre ludzkie ręce". Ogromnie żałuję, że nie dostaniemy dofinansowania na jego realizację, ale wiecie co? I tak to zrobimy! Choć oczywiście ze znacznie mniejszym rozmachem...

A chcemy, żeby psy i koty ze schroniska w Dłużynie Grn. szybciej znajdowały nowe domki. Chcemy też, by liczba bezpańskich zwierząt w naszym mieście malała, a nie rosła. O realizację tych celów warto zawalczyć, prawda?

Co więc zrobimy?

Obfocimy i opiszemy każdego psiaka i każdego kotka zamieszkującego schronisko, by później umieścić te informacje w internecie (bądźmy szczerzy, mało kto odwiedza niewielkie schronisko na końcu świata, aby się rozejrzeć - chcemy więc wyjść z informacją do ludzi; a kiedy już zakochają się w pysiu na fotografii, droga do Dłużyny wyda im się znacznie bardziej sensowna... :)
Mieszkając w Europamieście grzechem byłoby nie dotrzeć z informacją do sąsiadów zza Nysy! Dlatego wszystko co stworzymy będzie dwujęzyczne i skierowane również w stronę Görlitz :)
Przeprowadzimy kampanię informacyjną promującą sterylizację zwierząt nie przeznaczonych do hodowli oraz właściwą opiekę nad zwierzakami - od dwujęzycznej ankiety badającej stosunek mieszkańców naszego miasta do tej kwestii, poprzez pogadanki ze specjalistami, aż po tematyczne publikacje w szkole, w internecie i lokalnych mediach.

To tak w telegraficznym skrócie.
Nie wiem, dlaczego nasz pomysł nie spodobał się przedstawicielom firmy Henkel, ale wiecie co? To nieprawda, że współczesna młodzież jest zepsuta, konsumpcyjna, trudna i nieskora do współpracy!...
Członkowie naszego Koła to wspaniali młodzi ludzie, którym 'chce się chcieć', którzy poświęcają wiele czasu i energii na pomoc bezdomnym zwierzętom z naszego regionu, które nie miały w życiu szczęścia do ludzi - i jestem dumna z faktu, że chcą w tej kwestii współpracować ze mną :) Gimnazjum to nie tylko 'szkoła przetrwania', jak twierdzi wielu. To przede wszystkim szkoła życia, czas na kształtowanie wrażliwości i postaw życiowych młodych ludzi, którzy sami jeszcze nie do końca wiedzą, kim są...
Jeśli właściwie ukierunkują swą energię i inwencję twórczą, nie będą krzywdzić swoich braci mniejszych, lecz zawsze im pomogą - a od pomocy zwierzętom już tylko krok do szacunku dla ludzi, prawda? :)

Przychodzi taki czas...

2011-02-17T18:51:00.005Z

przychodzi czas na próby
i czas na lizanie ran
czas na prawdę absolutną
i prawdę relatywną
czas na młodzieńcze ideały
i pełną zdziwienia
dorosłość
na schizofrenię zawodów
wyuczonych i wykonywanych
na poezję miłości
i prozę życia

a potem
przychodzi czas na modlitwę
o błogosławieństwo selektywnej pamięci...
D.W.

Życzliwi ludzie i nowe otwarcie

2011-02-17T11:53:00.000Z

Wszystkie ciężkie próby, którym nas poddano w ostatnich miesiącach sprawiły, że pierwszy raz w życiu na poważnie pomyślałam o poddaniu się...
Długa walka o zdrowie, a potem i życie Wosi, naszego rudego słoneczka, i to nieznośne poczucie bezradności, kiedy złamana chorobą odchodziła na moich rękach... Pomyślałam, że nie chcę tego przeżywać nigdy więcej, że już dość, że czas się poddać.
Tak, ostatni rok był dla nas bardzo trudny. Po miesiącach leczenia straciliśmy ukochaną koteczkę, Akijka nadal uparcie nie zachodzi w ciążę (lub, co bardziej prawdopodobne, wchłania kocięta...), a Hiacynta, nasza zielonooka czarna perła, najpiękniejsza w naszym stadku nadal jest kastratką i nie chce być inaczej. Nawet Omar już nie ogarnia sytuacji. Czy to nadal jest hodowla?

Pewien bardzo dobry człowiek powiedział mi niedawno, że będzie lepiej.
Że nigdy nie jest tylko źle, że w końcu karta się odwraca, a po każdej burzy świeci słońce.
I że powinnam opowiedzieć światu o tym, że hodowla kotów to blaski i cienie, to ogromna radość kiedy przychodzą na świat zdrowe kocięta, a czasem bezdenna rozpacz, kiedy tracimy nasze piękne koty i nie możemy zrobić już nic... Że hodowla to nie biznes, lecz pasja. Kosztowne (przyznaję) hobby.
Hobby, którego nie zamieniłabym na żadne inne!

Dlatego jestem szczęśliwa, patrząc na koty, które nadal ze mną są i patrząc mi z miłością w oczy zdają się prosić: uśmiechnij się! Jestem szczęśliwa, mając świadomość, jak wielu takich dobrych ludzi jest przy mnie. Jola, Kasia, Anetka, Sylwia, Patrycja, Marzenka, moja kochana mama, która wierzy we mnie nawet kiedy przestaję być rozsądna... moi prywatni aniołowie-stróże - dziękuję Wam za to, że jesteście i że dane nam było się poznać! :)

2011 - nowy rok i nowe otwarcie. Będę mistrzem świata w zaklinaniu rzeczywistości. Zaczynam od nowa i nie powtórzę żadnego błędu. Dziś Światowy Dzień Kota :) Od teraz będzie już tylko dobrze!